เกิดเชียงใหม่
เป็นสาวที่เมืองน่าน
เดินเข้าสู่วัยกลางคนที่เพชรบูรณ์
แก่ที่เมืองน่าน
-----------------
เรียนหนังสือระบบ ร.ร.ครั้งแรกชั้นขี้ไก่บนดอยบ่อเกลือ เมืองน่าน
ความภาคภูมิในช่วงนี้คือ "ไม่กลัวทาก"
ห้อยโหน ชั้น ป.มูลที่โรงเรียนซินจง
ศึกษาประชาบาลชั้น ป.๑ ที่ ร.ร.จุมปีวนิดาภรณ์ เมืองน่าน
ป.๒ ย้ายมาเรียนที่ ร.ร.ศรีเสริมกสิกรจนถึงชั้น ป.๗
ต่อระดับมัธยม ม.ศ.๑-๕ ทีสตรีศรีน่าน
ฝัน หวัง รัก การเป็นครูตั้งแต่เกิด
เรียนครู ป.กศ.สูง ๑ ปีที่วิทยาลัยครูอุตรดิตถ์
ปี ๒ ต่อวิทยาลัยครูเพชรบูรณ์
ต่อระดับปริญาตรีทีเดียวกัน
จบ ป.ตรี ไปเป็นครู
กลัวความรู้จะไม่ทันผู้เรียน
จึงต่อระดับปริญญาโทที่ ม.นเรศวร เอกภาษาไทยเหมือนตอน ป.ตรี
..................
ปี ๒๕๒๗ บรรจุเป็นครูคนสวยที่ ร.ร.วังชมภูวิทยาคม เพชรบูรณ์
สอนได้ ปีกว่าๆ ก็ย้ายงาน เปลี่ยนจากสอนมาอยู่สำนักงาน
อยู่สำนักงานคณะเลขานุการ สศจ.พช. นาน ๖ ปี
คิดถึงฝุ่นชอล์คกับกระดานดำอย่างแรง
ปี ๒๕๓๓ ลงมาสอนหนังสือที ร.ร.ชาย ประจำจังหวัดเพชรบูรณ์
คือ เพชรพิทยาคม
งานหนังสือเกิดขึ้นที่นี
ปี ๒๕๔๘ ย้ายมาสอน สตรีศรีน่าน จนถึงปัจุบัน
..............
สถานะ
บางทีก็เป็นของแข็ง
บางคราก็นุ่มนิ่มป้อแป้ปวกเปียก
...........
ครอบครัว Happy ดีจัง
................

ปัจุบันชีวิตเป็นสุข รื่นรมย์ ดีมาก
ติดต่อได้ทุกขณะจิตที่ chalomjai@hotmail.com

เขียนหนังสือ
วาดรูป
อ่านหนังสือ
ยำหน่อไม้
ส้ามะเขือ

"เพราะอะไร"
ของประภาส ชลศรานนท์แต่ง ป้าง ป็อด ร้อง
"ก้อนหินละเมอ"
"ลมหายใจ"
"ห่างไกลเหลือเกิน"
"Home"
ธีร์ ไชยเดช ร้อง
"สิ้นสุริยา"
"yesterday"
ภูสมิงร้อง

แบทแมน
The letter

ดนตรี-กวี-ศิลป์
สอนศิลป์

ตินตินผจญภัย
ทุกเล่มของ ประภาส ชลศรานนท์
บางเล่ม ของ ชาติ ภิรมย์กุล
บางเล่ม ของ หนุ่มเมืองจันทร์
คำหยาดของ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์
ใบไม้ที่หายไป ของ จิรนันท์ พิตรปรีชา
"ฝั่งน้ำน่าน"
เศษทรายในกระเป๋า ของ วรพจน์ พันธุ์พงศ์
ไปตามเส้นทางของเรา ของ วรพจน์ พันธุ์พงศ์
โอเพ่นไดอารี ของ วรพจน์ พันธุ์พงศ์
โลกของเราขาวไม่เท่ากัน ของ วรพจน์ พันธุ์พงศ์
เสียงแห่งทศวรรษ ของ วรพจน์ พันธุ์พงศ์
ไม่มีโทรศัพท์และเครื่องปรับอากาศ ของ วรพจน์ พันธุ์พงศ์
ทางโลก ของ วรพจน์ พันธุ์พงศ์
ที่อยู่ของหัวใจ ของ วรพจน์ พันธุ์พงศ์
เราต่างมีแสงสว่างในตัวเอง วรพจน์เช่นเคย
เสียงพูดสุดท้าย-วรพจน์ แน่นอน
ที่เกิดเหตุ-เป็นหนึ่ง
ผ่านพบไม่ผูกพัน-เสกสรรค์ ประเสริฐกุล
ฉันจึงมาหาความหงอยฯ-ไพบูลย์ วงษ์เทศ

คำทำนายไม่สามารถบงการชีวิตผู้ที่ไม่ยอมแพ้